,, [3]:the key *
posted on 08 Feb 2008 17:19 by piie-z
ตีสามนาฬิกาห้าสิบเจ็ดนาที..
ผมตื่นขึ้นมาในความมืด
"นี่มันที่ไหนกันนะ?"
ผมรำพึงกะตัวเองเบาๆด้วยความสงสัย
ไม่ทันที่ผมจะได้คำตอบ เสียงหัวเราะก็พลันดังขึ้นมา
"วะฮ่าๆๆๆๆ"
ผมเหลียวหลังกลับไปตามตำแหน่งที่มาของเสียง
"นั้นใครหน่ะ?"
ไม่มีเสียงตอบกลับ มีเพียงเสียงหัวเราะที่ดังขึ้นเรื่อยๆ
ราวกับว่าที่มาของเสียงนั้นค่อยๆคืบคลานเข้ามาใกล้
"บอกมานะ คุณเป็นใคร แล้วผมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?"
"ฮ่าๆๆๆๆ"
เสียงหัวเราะเข้ามาใกล้ผมเรื่อยๆ
ผมยังไม่ชินกับความมืด ตาของผมยังคงมองไม่เห็นสิ่งใด
แต่เท้าของผมก็เริ่มก้าวออก..
"ฮ่าๆๆๆๆ"
เสียงหัวเราะดังกึกก้องกังวานน่ากลัว
ผมสาวเท้าเร็วขึ้น เร็วขึ้น และเริ่มวิ่ง..
แต่ไม่ว่าผมวิ่งออกมาไกลแค่ไหน
เสียงหัวเราะนั้นก็ยังคงดังก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของผม..
"ฮ่าๆๆๆๆ เจ้าวิ่งหนีต่อไปเถอะ ต่อให้เจ้าวิ่งไปได้ไกลแค่ไหน
เจ้าก็หนีข้าไม่พ้นหรอก ฮ่าๆๆๆ"
คำพูดของเจ้าของเสียงหัวเราะประหลาดๆนั้น ทำให้ผมหยุดนิ่ง
และตอนนี้ผมรู้สึกว่าเจ้าของเสียงประหลาดนั้นยืนอยู่ตรงหน้า
"คุณเป็นใคร?"
"หึหึ เจ้ารู้จักข้าดี เพียงแต่ตอนนี้เจ้าไม่ยอมรับในตัวข้า"
ผมไม่เข้าใจในสิ่งที่เจ้าของเสียงประหลาดนั้นบอก
ผมรู้เพียงแต่ว่าผมอยากออกไปจากที่นี่..
"ที่นี่ที่ไหน แล้วผมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?"
"ที่ไหนหน่ะรึ เจ้าเลือกที่จะมาอยู่ที่นี่เอง นับตั้งแต่วันที่เจ้าปฏิเสธตัวข้า
เจ้าก็มาวิ่งวนอยู่ที่นี่แล้ว และนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรก ที่เจ้าวิ่งหนีข้าอย่างนี้"
ผมยังคงไม่สนใจในสิ่งที่เจ้าของเสียงประหลาดนั้นพูด
"แล้วผมจะออกไปที่นี่ได้ยังไง คุณช่วยผมได้มั้ย?"
"มองข้าให้ดีๆสิ ใช้หัวใจของเจ้ามองข้า ยอมรับในตัวข้า แล้วเจ้าก็จะเจอทางออก"
ผมหลับตาถึงแม้ว่าเปิดตาผมก้อมองไม่เหนอะไรอยู่แล้ว
ผมพยายามนึก และทำตามสิ่งที่เสียงประหลาดนั้นบอก..
รอบกายผมมีแต่ความเงียบ..
...
...
ท่ามกลางความเงียบนั้น..
ผมเริ่มที่จะเข้าใจ และเริ่มยอมรับ
"ผมรู้แล้ว คุณคือ.."
...
...
"อื่ม..ใช่..เรียกข้าว่า "ความจริง" "
...
...
"ในเมื่อเจ้ายอมรับในตัวข้าแล้ว
ข้าก็จะพาเจ้าไปยังประตูทางออก ตามข้ามานี่สิ"
"เจ้าเห็นแล้วใช่มั้ย นี่คือประตูทางออก..
ออกจากที่ที่มีแต่ความกลัว ความสิ้นหวัง
และความฝันที่หลอกตัวเจ้าเองไปวันๆ"
"ใช้กุญแจแห่งความกล้าที่มีในตัวเจ้าไขมันออกไปสิ
จำไว้ ข้าอยู่กับเจ้าตลอด โชคดี.."
สิ้นเสียงของความจริง
ผมรู้สึกได้ว่ามีบางสิ่งบางอย่างอยู่ในกระเป๋าเสื้อด้านซ้ายของผม
มันคือกุญแจ..
กุญแจแห่งความกล้าเหมือนอย่างที่ความจริงบอก
มันอยู่ในกระเป๋าเสื้อของผมตั้งแต่ตอนไหนผมก้อไม่รู้
หรือมันอยู่ที่นี้มาตั้งนานแล้วแต่ผมไม่เคยสนใจมันรึป่าว ผมก็ไม่อาจจะรู้ได้..
ไม่ทันที่จะคิดเรื่องที่มาของกุญแจ
ผมหยิบมันออกมาแล้วไขประตูบานนั้นออก..
แสงแดดจ้า กระทบนัยน์ตาผม
ผมก้าวเดินออกจากที่นั่น..และไม่เหลียวหลังกลับไปมอง
ผมจะไม่มีวันกลับมาที่นี้อีก..
ประตูบานนั้นค่อยๆปิดลงอย่างช้าๆ
รอวันเวลาที่คนอื่นๆจะเปิดมันออกมา.. ต่อไป..
ผมตื่นขึ้นมาในความมืด
"นี่มันที่ไหนกันนะ?"
ผมรำพึงกะตัวเองเบาๆด้วยความสงสัย
ไม่ทันที่ผมจะได้คำตอบ เสียงหัวเราะก็พลันดังขึ้นมา
"วะฮ่าๆๆๆๆ"
ผมเหลียวหลังกลับไปตามตำแหน่งที่มาของเสียง
"นั้นใครหน่ะ?"
ไม่มีเสียงตอบกลับ มีเพียงเสียงหัวเราะที่ดังขึ้นเรื่อยๆ
ราวกับว่าที่มาของเสียงนั้นค่อยๆคืบคลานเข้ามาใกล้
"บอกมานะ คุณเป็นใคร แล้วผมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?"
"ฮ่าๆๆๆๆ"
เสียงหัวเราะเข้ามาใกล้ผมเรื่อยๆ
ผมยังไม่ชินกับความมืด ตาของผมยังคงมองไม่เห็นสิ่งใด
แต่เท้าของผมก็เริ่มก้าวออก..
"ฮ่าๆๆๆๆ"
เสียงหัวเราะดังกึกก้องกังวานน่ากลัว
ผมสาวเท้าเร็วขึ้น เร็วขึ้น และเริ่มวิ่ง..
แต่ไม่ว่าผมวิ่งออกมาไกลแค่ไหน
เสียงหัวเราะนั้นก็ยังคงดังก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของผม..
"ฮ่าๆๆๆๆ เจ้าวิ่งหนีต่อไปเถอะ ต่อให้เจ้าวิ่งไปได้ไกลแค่ไหน
เจ้าก็หนีข้าไม่พ้นหรอก ฮ่าๆๆๆ"
คำพูดของเจ้าของเสียงหัวเราะประหลาดๆนั้น ทำให้ผมหยุดนิ่ง
และตอนนี้ผมรู้สึกว่าเจ้าของเสียงประหลาดนั้นยืนอยู่ตรงหน้า
"คุณเป็นใคร?"
"หึหึ เจ้ารู้จักข้าดี เพียงแต่ตอนนี้เจ้าไม่ยอมรับในตัวข้า"
ผมไม่เข้าใจในสิ่งที่เจ้าของเสียงประหลาดนั้นบอก
ผมรู้เพียงแต่ว่าผมอยากออกไปจากที่นี่..
"ที่นี่ที่ไหน แล้วผมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?"
"ที่ไหนหน่ะรึ เจ้าเลือกที่จะมาอยู่ที่นี่เอง นับตั้งแต่วันที่เจ้าปฏิเสธตัวข้า
เจ้าก็มาวิ่งวนอยู่ที่นี่แล้ว และนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรก ที่เจ้าวิ่งหนีข้าอย่างนี้"
ผมยังคงไม่สนใจในสิ่งที่เจ้าของเสียงประหลาดนั้นพูด
"แล้วผมจะออกไปที่นี่ได้ยังไง คุณช่วยผมได้มั้ย?"
"มองข้าให้ดีๆสิ ใช้หัวใจของเจ้ามองข้า ยอมรับในตัวข้า แล้วเจ้าก็จะเจอทางออก"
ผมหลับตาถึงแม้ว่าเปิดตาผมก้อมองไม่เหนอะไรอยู่แล้ว
ผมพยายามนึก และทำตามสิ่งที่เสียงประหลาดนั้นบอก..
รอบกายผมมีแต่ความเงียบ..
...
...
ท่ามกลางความเงียบนั้น..
ผมเริ่มที่จะเข้าใจ และเริ่มยอมรับ
"ผมรู้แล้ว คุณคือ.."
...
...
"อื่ม..ใช่..เรียกข้าว่า "ความจริง" "
...
...
"ในเมื่อเจ้ายอมรับในตัวข้าแล้ว
ข้าก็จะพาเจ้าไปยังประตูทางออก ตามข้ามานี่สิ"
"เจ้าเห็นแล้วใช่มั้ย นี่คือประตูทางออก..
ออกจากที่ที่มีแต่ความกลัว ความสิ้นหวัง
และความฝันที่หลอกตัวเจ้าเองไปวันๆ"
"ใช้กุญแจแห่งความกล้าที่มีในตัวเจ้าไขมันออกไปสิ
จำไว้ ข้าอยู่กับเจ้าตลอด โชคดี.."
สิ้นเสียงของความจริง
ผมรู้สึกได้ว่ามีบางสิ่งบางอย่างอยู่ในกระเป๋าเสื้อด้านซ้ายของผม
มันคือกุญแจ..
กุญแจแห่งความกล้าเหมือนอย่างที่ความจริงบอก
มันอยู่ในกระเป๋าเสื้อของผมตั้งแต่ตอนไหนผมก้อไม่รู้
หรือมันอยู่ที่นี้มาตั้งนานแล้วแต่ผมไม่เคยสนใจมันรึป่าว ผมก็ไม่อาจจะรู้ได้..
ไม่ทันที่จะคิดเรื่องที่มาของกุญแจ
ผมหยิบมันออกมาแล้วไขประตูบานนั้นออก..
แสงแดดจ้า กระทบนัยน์ตาผม
ผมก้าวเดินออกจากที่นั่น..และไม่เหลียวหลังกลับไปมอง
ผมจะไม่มีวันกลับมาที่นี้อีก..
ประตูบานนั้นค่อยๆปิดลงอย่างช้าๆ
รอวันเวลาที่คนอื่นๆจะเปิดมันออกมา.. ต่อไป..
เห็นหัวเราะน่ากลัว
แต่ความเป็นจริงมันก็โหดร้ายน้า...
ทุกวันนี้ก็ยังกึ่งวิ่งหนีกึ่งยอมรับอยู่
เวลาที่ยังเด็กๆเรามองโลกง่ายเกินไป
มีแค่ความฝันไม่มีความจริง
...
..
.
ชักจะบ่นๆเป็นคนแก่แล้วสิ ยังไม่แก่น้า
แต่อยากหนีความจริงเป็นบางครั้ง
สรุป ยังไง ยัง งง
#1 By kikuka/zilvernia/LQ on 2008-02-08 17:58