piie-z*

ไม่พูดพร่ำทำเพลงล่ะ เริ่มเลย ดีกว่า
 
งานเขียนคราวนี้ no idea อ่ะ
อยากลองเขียนอะไร โดยที่ไม่ต้องมีพลอทก่อน
หรือที่เรียกว่า ด้นสดนั้นเอง (คิดปุ๊บ พิมพ์ปั๊บ)
ผลที่ได้ออกมาเป็นแบบเนี่ย - -
 
----------------------------------------
 
 
สวัสดีน้า คืนนี้เป็นอีกคืนที่เรานอนไม่หลับ
นี่ไม่ใช่คืนแรก หรอกนะ...
เอาล่ะ เราเริ่มพิมพ์เรื่องนี้ เมื่อเวลา 1.06 น. ของวันเสาร์ที่ 5 ม.ค. 2551
เป็นเสาร์แรกของเดือนมกราคม ส่วนเสาร์หน้าก็จะเป็นเสาร์ที่สอง
แต่มันคงจัดแบบรื่นเริงไม่ได้หรอก งานวันเด็กหน่ะ...
 
ขณะนี้ เวลา 1.08 น.แล้ว เราพิมพ์มาได้ หกบรรทัดแล้วนะ
เอาล่ะ อย่าเพิ่ง งง ว่าเรากำลังทำอะไรอยู่
 
ใช่แล้ว เรากำลังพยายามอยู่กับปัจจุบัน…
 
คงเคยได้ยินกันบ้างล่ะใช่มะ ว่าอยู่กับปัจจุบันดีที่สุด
 
เราอยากรู้จักช่วงเวลาที่ดีที่สุด...
 
ขณะนี้เวลา 1.10 น. เสียงนักร้องกำลังร้องเพลงไปเรื่อยๆ
 
อะไรคือปัจจุบัน?
 
เราละสายตาออกจากหนังสือการ์ตูน แล้วหยุดคิดซะพัก
เพียงเพราะความคิดบ้าๆนั้น พาเรามาหยุดอยู่ที่หน้าจอโน้ตบุ๊คเครื่องนี้
 
นี่เรากำลังอยู่กับปัจจุบัน อย่างนั้นหรือ?
 
ว่ากันว่า ความแน่นอนคือความไม่แน่นอน..
เวลาทุกวินาที เปลี่ยนไป กลายเป็น  นาที ชั่วโมง วัน เดือน ปี ฯ
 
แล้วอะไรคือปัจจุบัน?
 
เมื่อเวลา 1.15 น. เราจรดปลายนิ้วไปที่แป้นของตัวอักษร น หนู
 
หลังจากนั้น ในเสี้ยวของเสี้ยววิ เราก็กดเคาะเอนเทอร์แล้ว
 
และเวลาก็พาเรามาถึงบรรทัดนี้...
 
ปัจจุบันอยู่ไหน?
ถึงตอนนี้ เรากลับรู้สึกว่า คำพูดที่เค้าว่ากันมานมนาน นานนม
ที่ว่าอยู่กับปัจจุบันดีที่สุดเนี่ย มีคนเคยทำได้ด้วยหรอ?
 
โคตะระเทพอ่ะ....
 
ปัจจุบันอยู่ที่ไหน เราก็ไม่อาจจะตอบได้
แต่ตอนนี้เรากลับรู้สึกว่า มันไม่มีอยู่...
 
ที่มีอยู่ก็แค่ อดีตที่ไล่หลังตามเรามาเรื่อยๆ
 
วินาที ต่อ วินาที…
 
ไม่สิ เสี้ยว ต่อ เสี้ยว ด้วยซ้ำ
 
นี่เรากำลังอยู่กับปัจจุบัน หรือเราแซงหน้ามัน หรือแท้ที่จริงแล้ว เราวิ่งตามมันอยู่กันแน่วะ?
 
เราหยุดความสงสัยไว้แค่นั้น ...
 
สมมุติ..
สมมุตินะสมมุติ...
คุณครูคับ คุณครูคับ (น้องพลับกลับบ้านไปดื่มโอวัลตินปะ!!)
ผั๊วะ!! เสียงแม่น้องพลับตบหัว (มายุ่งกะลูกชั้นทะมาย!! -*- )
 
โอเคเข้าเรื่องกันต่อ..
ถ้าปัจจุบันไม่ใช่สิ่งที่เรากำลังทำอยู่นี้
ไม่ใช่ ที่อยู่ของกาย... ไม่ใช่การกระทำของร่างกายเราล่ะ...
 
งั้นปัจจุบันคือความคิดของเรางั้นหรอ?
 
ตอนนี้เราคิดถึงคนๆนึงอยู่ แล้วก็พลันคิดว่า เพลงนี้เพราะดีว่ะ
เอาอีกล่ะเราคิดว่า เราควรพิมพ์อะไรต่อไปดี
แล้วเราก็พิมพ์ไปล่ะ...
 
ปัจจุบันก็ยังคงไม่ใช่ความคิด...
 
กายก็ไม่ใช่ ความคิดก็ไม่ใช่ซะทีเดียว.. มันจะอะไรอีกวะ?
 
เหลืออย่างเดียวล่ะ
 
จิตใจ..?!
 
จิตใจคนไม่แน่ไม่นอน
ปัจจุบันก็ไม่แน่ไม่นอน เพราะปัจจุบันไม่เคยหยุดนิ่ง ปัจจุบันเป็นของไหล!!?
ปัจจุบันเป็นอะไรก้อไม่รู้ แต่เจือกวิ่งได้.. เฮ้ยๆ มันวิ่ง.. เฮ้ยๆๆ  แว้ก แหกโค้งไปแล้ว..
 
 
และแล้ว ปัจจุบัน ก็แหกโค้งตู้ม!! เกิดเปนโกโก้ครั้นซ์...
 
 
แต่เดี๋ยวก่อน ช้าก่อน (กรุณาจินตนาการถึงเสียงหล่อ เหมือนโฆษณาแอ๊บโดมิไนเซอร์)
แล้วอะไรคือปัจจุบันของเราล่ะ?
 
o.O”a? !!!!!!!!
 
ภาษาอังกฤษคำว่า present แปลว่า ปัจจุบัน ซ้ำยังแปลว่า ของขวัญ อีกด้วย
 
เพราะอะไร?
 
อะไรคือของขวัญที่สำคัญและพิเศษที่สุดสำหรับเรา?
 
....
 
.....
 
เวลาผ่านไปหลายวินาที
เราสะแหย่ะยิ้มที่มุมปาก พลางหัวเราะ หึหึ ในลำคอ
 
มันคือความรัก...
 
ไม่ว่าจะได้มาจากใครก็ตาม.. หรือเราจะรักใครก็ตามแต่...
 
ของขวัญที่พิเศษและสำคัญของเราก็คือ
 
การที่ทุกๆวันของเรามีความรัก
 
มีคนที่รักเรา
 
และ..
 
“มีคนที่เรารัก”
 
คนรักและความรัก คือ ของขวัญ (present)
 
 
และมันก้อแปลว่า ปัจจุบัน ด้วย!!
 
 
ใช่แล้ว..ปัจจุบันของเราคือ การมีความรัก มีคนที่รักเรา และมีคนที่เรารัก
และคนที่เรารักก็คือ…
 
 
“คุณ”
 
 
แล้วคุณล่ะ ปัจจุบันของคุณคืออะไร?
 
ใช่เราบ้างป่ะ?
 
^-^ 
 
อ้างอิง: พี่สิงห์ วรรณสิงห์ ประเสริฐกุล
 
 
"แด่ทุกๆคน ที่กำลังเติบโตไปพร้อมๆกับความรัก"
...ขอบคุณ ที่ทำให้โลกของเราน่าอยู่...